عبدی: روحانی مديون كسی نيست

[ad_1]

اصلاح‌طلبان در مقطع تاريخي مهمي قرار گرفته‌اند. براي نخستين بار پس از دولت اصلاحات آنها شاهد اين هستند كه رييس‌جمهور مورد حمايت‌شان راهي پاستور شده و اختيار انتخاب شهردار تهران نيز به منتخباني واگذار شده كه آنها به مردم معرفي كرده‌اند. آنچه اين روزها به عنوان دغدغه مهم اصلاح‌طلبان مطرح مي‌شود تعامل با دولت است.

 

به گزارش اعتماد، در اولويت بعدي نيز موضوع برگزيده شدن شهردار تهران و رابطه او با شوراي شهر و بدنه اصلاح‌طلب تهران است. گلايه‌ها و توصيه‌هايي نيز اين روزها راه به رسانه‌ها پيدا كرده است. برخي اصلاح‌طلبان گله دارند كه چرا از سوي رييس‌جمهور مورد مشورت قرار نمي‌گيرند. با اين حال طي روزهاي گذشته هياتي از شوراي عالي سياستگذاري اصلاح‌طلبان با حسن روحاني، رييس‌جمهور ديدار و گفت‌وگو كرده‌اند.

 

ديداري كه در آن البته بدون ورود به مصاديق اعضاي كابينه دو‌طرف صرفا به تقويت رابطه با يكديگر پرداخته‌اند و از دغدغه‌هاي‌شان براي دولت دوازدهم سخن گفته‌اند. عباس عبدي تحليلگر و روزنامه‌نگار اصلاح‌طلب نگراني‌هاي اصلاح‌طلبان را بجا مي‌داند. او معتقد است در عين اينكه اصلاح‌طلبان حمايت از فكر و برنامه را بايد جايگزين حمايت از فرد كنند اما فرد پيروز در انتخابات نيز بايد ضمن توجه به عقبه حاميان خود براي انتخاب همكارانش در كابينه به سراغ چهره‌هايي برود كه مومن به آن وعده‌ها و برنامه‌ها باشند.

 

عبدي همچنين به رييس‌جمهور توصيه مي‌كند كه گزينه‌هاي نهايي و انتخاب شده خود براي هيات دولت را از دل مشورت با گروه‌هاي مختلف استخراج كند تا آنها نيز حس كنند كه در بازي شركت داده شده‌اند. عبدي همچنين درباره وضعيت اين روزهاي اصلاح‌طلبان و شوراي شهر نيز معتقد است به دليل اهميت بالاي تهران و نحوه اداره آن عملكرد شوراي شهر اصلاح‌طلب و شهردار برآمده از آن مي‌تواند روي محبوبيت جريان اصلاحات نيز تاثيرگذار باشد.

اين روزها برخي اصلاح‌طلبان درباره نحوه تعامل دولت با جريان اصلاحات ابراز نگراني مي‌كنند. اين تعامل از نظر شما واجد چه ويژگي‌هاي طرفيني است؟
اين نگراني تا حدي طبيعي است چرا كه ممكن است طرفين ارتباط كافي و نزديك نداشته باشند يا ديدگاه‌هاي‌شان را بنا بر ملاحظاتي به طور دقيق به هم منتقل نكنند. طرفين محدوديت‌ها و معذورات خاص خود را دارند. آنچه مساله اساسي است، اين است كه دولت و آقاي روحاني متكي بر نگرشي پيروز شدند و خودشان هم بر اين موضوع تاكيد كردند. اجزاي آن نگرش فارغ از اينكه كدام جناح سياسي آن را دنبال مي‌كند، طبيعي است كه در انتخابات كمابيش مطرح شده است.

 

انتظار عمومي اين است كساني به عنوان وزير معرفي شوند كه بتوانند حاملان و مجريان اميني براي اين نگرش باشند. از اينجا به بعد مساله فرعي است. نكته مهم‌تري نيز در اين تعامل وجود دارد. ممكن است آقاي رييس‌جمهور در ذهنش باشد كه آقاي الف فرد بسيار خوبي براي معرفي شدن به عنوان وزير باشد اما به نظر بنده بهتر است كه اين نتيجه را از مشورت با ديگران استخراج كند.

 

ديگران هم حس كنند كه حضور دارند و در بازي شركت داده شده‌اند. وقتي گفته مي‌شود «ديگران» فقط منظور اصلاح‌طلبان نيستند بلكه هر كس ديگري هم مي‌تواند باشد. بنياد سياست مبتني بر مشاركت است. هر سياستمداري كه مشاركت و گفت‌وگو را ناديده بگيرد بهترين نيروها را هم كه انتخاب كند ديگران در زمان مناسب خود را از او جدا مي‌كنند.

از ميان شوراي عالي سياستگذاري اصلاح‌طلبان، فراكسيون اميد و چهره‌هاي ملي جريان اصلاحات كدام يك را واجد ويژگي‌هاي لازم و داراي اولويت براي طرف مشورت قرار گرفتن از سوي رييس‌جمهور مي‌دانيد؟
بخشي از تعامل مربوط به فراكسيون اميد است كه بسيار هم اهميت دارد چون بايد به وزرا راي اعتماد دهد. بايد آنها حس كنند كه به بازي گرفته شده‌اند و احترام‌شان حفظ شده است و براي نظرات‌شان اهميت قايل شده‌اند. شوراي عالي سياستگذاري فارغ از جزييات و افرادش بايد طرف گفت‌وگو قرار بگيرند. البته من خيلي آشنايي كامل با موضوع ندارم و خيلي هم فكر نمي‌كنم اهميتي داشته باشد، چهره‌هاي منتسب به اصلاحات كمابيش شناخته شده و روشن هستند. من معتقدم كه با آنها هم بايد گفت‌وگو شود.

 

خيلي چهره‌ها و شخصيت‌هايي هستند (از هر دو جناح) كه به صفت فردي اهميت دارند و آقاي رييس‌جمهور مي‌تواند با آنها هم مشورت كند. مي‌تواند با وزراي فعلي خود مشورت كند. محدوديتي در اين كار نبايد قايل شد.

اساسا آيا حمايت از كانديدايي در ايام انتخابات منجر به ايجاد حق براي حاميان مي‌شود؟به لحاظ اخلاقي كانديداي پيروز چه مسووليتي در قبال گروه‌هاي حامي خود دارد؟
حمايت از كانديدا اساسا حرف درستي نيست. من شخصا در عمرم از هيچ كانديدايي حمايت نكرده‌ام. از آنچه فكر مي‌كنم درست است، حمايت كرده و براي آن ايده كار مي‌كنم. اگر كسي هم نزديك به اين ايده بوده به طور طبيعي مصداق آن است و در نتيجه حمايت از او هم تصور خواهد شد. ما اساسا براي حمايت از آقاي روحاني در انتخابات نيامديم كه حالا انتظار داشته باشيم كه چيزي به جايش بدهد. اين نگاه‌ها مخل سياست‌ورزي اصلاح‌طلبانه است.

 

ما براي پيشرفت جامعه خود و اصلاحات وارد انتخابات يا هر كنش ديگري مي‌شويم. در اين ميان آقاي روحاني نيز به نسبت ديگران بهتر توانسته آن را نمايندگي كند. بنابراين هيچ ديني وجود ندارد اما اين سوال مطرح مي‌شود. آقاي روحاني بايد بداند ما همان طور كه از اصلاحات و ديدگاه‌هاي درست حمايت مي‌كنيم و در مقايسه با ديگران او مصداقش بوده است در ادامه نيز همين خواهد بود. هيچ دليلي ندارد كه از يك فرد با هر رفتاري حمايت شود. ا

 

ين نگاه كه كسي كه فرد ديگري را حمايت كرده بده بستاني بين شان وجود دارد نگاه نادرستي است و مخالف خط مشي اصلاحات است.

آيا عدم تعامل آن گونه كه برخي خواستار آن هستند ممكن است منجر به فاصله افتادن ميان رييس‌جمهور و جبهه اصلاحات شود؟
به طور قطع فقدان تعامل فاصله ايجاد مي‌كند نه فقط با اصلاح‌طلبان بلكه به هر نيروي ديگر. حتي اگر به لحاظ محتوايي هم نزديك باشند هنگامي كه تعامل و گفت‌وگو نباشد به هم بد بين مي‌شوند. ترديدي نيست كه چنين اتفاقي خواهد افتاد. ركن سياست مشاركت و گفت‌وگو است چه با دوست، چه با دشمن و چه با هر كس ديگري.

آقاي جهانگيري به عنوان معاون اول در دولت حضور دارد. آيا او مي‌تواند مطالبات اصلاح‌طلبان را نمايندگي و پيگيري كند؟
آقاي جهانگيري به طور قطع مي‌تواند چنين چيزي را دنبال كند. افراد ديگري هم هستند. اين نوع تمايز‌گذاري‌ها درست نيست. مطالبات اصلاح‌طلبان را خودشان در عرصه عمومي و سياست بايد پيگيري كنند. وقتي كه عرصه عمومي را باز‌سازي كرده و فعال باشيد، سياستمداران مجبور مي‌شوند با آن راه بيايند.

 

نگاه به دولت و اينكه فلان شخص باشد و فلان شخص ديگر نباشد به نظر من مخل اهداف اصلاح‌طلبانه است. البته به اين معني نيست كه آقاي رييس‌جمهور هر كسي را انتخاب كند. طبيعي است كه اصلاح‌طلبان مي‌توانند هر زمان كه خواستند مخالفت كنند. اين نوع نگاه‌ها را بايد كنار گذاشت و نگاه سازنده‌تري به حوزه سياست داشت.

عملكرد شوراي شهر و شهرداري تهران تا چه اندازه در افزايش محبوبيت اجتماعي گفتمان اصلاح‌طلبي يا مغضوبيت آن تاثير و اهميت دارد؟
به هر حال شهرداري‌هاي كلانشهرها به ويژه تهران جايگاه بسيار مهمي است و به شكلي مي‌توان گفت سطح اداره هر شهري به ويژه تهران به مراتب از سطح يك وزارتخانه مهم يا حتي چند وزارتخانه بالاتر است و در استان‌ها هم از چند اداره كل بالاتر است. در نتيجه هر نيروي سياسي بايد سعي كند بهترين كارايي خود را در حوزه مديريت شهري و شهرداري نشان دهد؛ ضمن اينكه مساله شهر فقط يك كار اجرايي نيست؛ يك زندگي مدني هم هست.

 

ممكن است وزارت خارجه كارهايي را انجام دهد كه خوب يا بد باشد و مستقيم دركي از آن نداشته باشيم ولي ما در شهر زندگي مي‌كنيم. مساله زندگي در شهر، ارتباطات و تغييراتي كه از طريق شهر مي‌توان در محيط اجتماعي و روابط داد بسيار اهميت دارد. هر نيروي سياسي بايد به اين مساله توجه كند.

مهم‌ترين آفت‌ها و تهديدات شوراي شهر آينده از نگاه شما چيست؟
آفت‌هايي كه شوراي شهر را تهديد مي‌كند اين است كه وارد دعواها و مسائلي شوند كه اهميت درجه اول را در مديريت شهري نداشته باشد. موضوع ديگر اين است كه بحث فساد و مشكلات مربوط به آن را ناديده بگيرند و همين طور بخواهند كه وضع موجود ادامه پيدا كند.

 

اصلاحاتي كه در شهرداري تهران به خصوص از حيث منابع درآمدي بايد انجام شود بسيار مهم و پر دردسر خواهد بود بنابراين شوراي شهر اگر به شكل مجموعه‌اي عمل كند كه مساله شان به معناي واقعي كلمه شهر باشد و سعي كنند از اختلافات جزيي پرهيز كنند مي‌تواند موفق باشد؛ هرچند هم كه تا رسيدن به يك شهر مطلوب راه زيادي در پيش باشد.

شهردار تهران چه شاخصه‌ها و مولفه‌هايي بايد داشته باشد؟
شهردار تهران اهميتي بيشتر از چند وزير دارد. بنابراين در درجه اول بايد به شكلي معرف و نماد مردم شهر باشد. از اين حيث شهردار تهران يك پست سياسي است و فقط يك پست اجرايي نيست بلكه يك سمت مديريتي، اجرايي و سياسي است كه مي‌تواند معاونان اجرايي متعدد و متنوعي داشته باشد. نمي‌توان مسووليت‌هاي شهردار را به برنامه‌هاي اجرايي مديريتي محض تقليل داد.

 

به خصوص كه در كلانشهر‌ها و به ويژه تهران اين موضوع صدق مي‌كند. بنابراين در يك حدي شهردار بايد با سياست آشنايي داشته باشد. در عرصه سياسي مردم تا حدي او را بشناسند. اگر به اندازه كم هم او را بشناسند ايرادي ندارد چون ممكن است در كوتاه‌مدت بتواند خود را به خوبي معرفي كند. بايد بتواند ارتباط‌هاي خوبي با اركان حكومت و نيروهاي سياسي برقرار كند. پيشينه كاري خوبي توانسته باشد از خود ارايه كند. نكته ديگر هم اين است مساله فقط فرد شهردار نيست.

 

شوراي شهر بايد نشان دهد كه مي‌تواند ناظر آگاه و قاطعي در حوزه علمكرد باشد و شهردار هم با اين نظارت همراهي كند. اين شايد مهم‌تر از هر چيزي است كه در مورد شهردار گفته مي‌شود. البته ما اين حرف‌ها را مي‌زنيم ولي در نهايت لابي‌ها هستند كه از اين ميان يك نفر را بيرون مي‌آورند و سپس كارنامه مناسبي هم برايش جفت و جور مي‌كنند. اگر بنا بر ويژگي‌هاي آزمون شده افراد باشد شايد آقاي حافظي فرد بسيار مناسبي براي اين كار باشد ولي گمان نمي‌كنم كه شوراي شهر فعلي نزديك به اين گزينه شود البته اگر شورا اصولگرا بود كه قطعا به چنين موردي نزديك نمي‌شد.

آيا به صرف اينكه شهردار يك نيروي سياسي باشد كافي است يا اينكه بايد لاجرم آشنايي به مديريت كلانشهر پيچيده‌اي مثل تهران داشته باشد و داراي سوابقي در اين زمينه باشد؟
اگر به دنبال اين باشيم كه هر كسي كه پستي را مي‌گيرد هميشه بهترين اطلاعات را در زمينه مشخص خود بايد داشته باشد، اشتباه است. اين ايده درستي نيست. مثلا وقتي مي‌خواهيم فردي را وزير بگذاريم، اگر كسي اين استدلال را قبول داشته باشد يا بايد وزير فعلي باشد يا دو نفر از معاونانش باشند.

 

افراد ديگري آنقدر اطلاعات ندارند كه مصداق داشتن اين ويژگي شوند. بايد سطح وزارتخانه را با سطح كارشناسي جدا كرد. در سطح مديريت نياز نيست كه يك فرد به جزييات موضوع آگاه بوده و كارشناس باشد. اساسا ممكن است اين مساله نامطلوب هم باشد. يك مدير بايد ديدگاهي كلان داشته باشد اما اين نكته را بايد در نظر بگيرد كه همواره از بهترين كارشناس‌ها براي امور كارشناسي‌اش استفاده كند.

 

خودش نبايد جاي كارشناس بنشيند. اينكه فردي بخواهد شهردار تهران شود، اسم خيابان‌ها را بداند و تهرانگردي كرده باشد و بداند جمعيتش چقدر است و جزيياتش چيست، خوب است اما شرط لازم براي شهردار شدن نيست. شهردار بايد ديدگاه كلان و نظام مديريتي قوي داشته باشد. در اين صورت به راحتي مي‌تواند از بهترين نيروها استفاده كند و شهر را سر و سامان دهد.

به نظر شما اين حرف كه كسي كه شهردار مي‌شود نبايد به فكر رياست‌جمهوري باشد حرف منطقي و درستي است يا خير؟
نمي‌خواهم بگويم كه كسي كه شهردار مي‌شود حق ندارد به فكر رياست‌جمهوري باشد. در واقع بحث اصلي اين نيست. اتفاقا هيچ ايرادي ندارد كه يك نفر در شهرداري خوب كار كند و بعد نامزد رياست‌جمهوري هم بشود. مشكل ما از اينجا شروع مي‌شود كه شهر را گروگان نامزدي رياست‌جمهوري‌شان مي‌كنند. مصالح كوتاه‌مدتي براي خود در نظر مي‌گيرند و به جاي مصالح بلندمدت شهر قالب مي‌كنند.

 

ايرادي ندارد كه كسي بخواهد رييس‌جمهور بشود. چه جايي از اين بهتر كه در شهر خوب كار كند و بعد آن را به عنوان تجربه خود ارايه كند. در اروپا هم اين موضوع را داشته‌ايم. ژاك شيراك مدت زيادي شهردار پاريس بود و رييس‌جمهور شد. مساله اصلي اين است كه شهر به گروگان برنامه‌هاي نامزدي او درنيايد.

 

در ايران به دليل اينكه نهاد‌هاي نظارتي از جمله شوراي شهر قوي نيستند، ترجيح دارد كه فردي كه مي‌خواهد شهردار شود از ابتدا دور رياست‌جمهوري را خط بزند تا نشان دهد كه آمادگي اين را دارد كه به شهر خدمت كند و نه به برنامه انتخاباتي خود. در غير اين صورت اگر بخواهد مي‌تواند شهر را گروگان انتخابات رياست‌جمهوري كند اما وقتي كه خود را به اين شكل از خواست رييس‌جمهور شدن منفك كند در واقع نشان مي‌دهد كه حداقل در اين مورد چنين قصدي ندارد.

نوع ارتباط شوراي شهر تهران با توجه به يكپارچه اصلاح‌طلب بودن با شهردار بايد چطور باشد؟
خيلي اين را حسن نمي‌دانم كه شوراي شهر تماما يكدست شده باشد. اين هيچگاه به نفع هيچ كس نخواهد بود. مساله اصلي اين است كه شوراي شهر بتواند يك نظارت قانوني و موثر داشته باشد و اعضاي آن اسير امكانات شهرداري نشوند. خيلي راحت ممكن است شهردار، معاونان و سازمان‌هاي شهري، شوراي شهر را منفعل كنند و مسير خود را بروند.

 

همان طور كه در گذشته اين امر را مشاهده كرده‌ايم. با وجود اينكه مهم‌ترين تصميم شوراي شهر انتخاب شهردار است، نبايد به نحوي عمل كند كه انتخاب شهردار تصميمات و سياست‌هاي بعدي شوراي شهر را بلاموضوع كند. شوراي شهر در مقابل شهردار نبايد منفعل شود.

[ad_2]

لینک منبع

آمریکا می خواهد ما برجام و لغو کنیم

[ad_1]

روزنامه خراسان در دومین سالگرد امضای برجام با دکتر علی اکبرصالحی مصاحبه ای انجام داده است.

بخشهایی از این گفت وگو را می خوانید:

 

* به عنوان رئیس سازمان انرژی اتمی و کسی که در حساس ترین زمان به مذاکرات هسته ای پیوستید ؛ امروز که به 2 سال گذشته نگاه می کنید تا چه میزان برجام را دستاورد و موفق می دانید؟

 

با توجه به همه ابعاد اتفاق افتاده در این دوسال به اعتقاد من برجام یک دستاورد بزرگ بوده، یک دلیل این است که از منظر طرف مقابل ما دستاورد مطلوبی بود. به یقین اگر چنین نبود مسئولان بلند پایه آمریکایی این قدر اظهار نظر منفی نمی کردند یا مسئولان رژیم صهیونیستی یا برخی کشورهای معلوم الحال منطقه در این حد علیه برجام اقدام و فضا سازی نمی کردند. الان یک حرکت و هماهنگی غیرقابل وصفی بین برخی کشورهای منطقه ، رژیم صهیونیستی و دولت جدید آمریکا به وجود آمده تا به هر ترتیبی که شده این برجام را مخدوش کنند. من از برخی عزیزانی که صحبت های بی اساس می کنند این سوال را دارم که چرا آنها ناراحت هستند؟ اگر در بعد فنی آن طور که برخی دوستان به صورت غلوآمیز می گویند کل صنعت هسته ای متوقف شده که نظر طرف خارجی تامین شده پس چرا باید ناراحت باشند؟اگر واقعا صنعت هسته ای ما متوقف شده ، علی القاعده طرف مقابل باید خوشحال باشد پس چرا زمزمه به هم زدن این توافق هست؟

 

* در همین زمینه برخی منتقدان معتقدند برجام با توجه به شرایط جدید بین المللی و تغییر در آمریکا عمر چندانی نخواهد داشت . نظر شما چیست؟

 

طرف مقابل می داند این برجام آنچنان سد محکمی مقابل آن هاست که به راحتی نمی توانند این سد را ویران کنند لذا کارهای ایذایی انجام می دهند تا ما عکس العملی داشته باشیم و به بهانه این عکس العمل ایران به نتیجه خود برسند. این ها برای هر ناظر بی طرف و منصفی روشن است که برجام یک سد محکمی است در برابر زیاده خواهی ها و خواسته های نا بجای طرف های مقابل و تا به حال هم نشان داده شده است. تا الان هم تلاش کردند و یک بار هم دنبال تمدید نکردن بودند اما تمدید کردند چون دیگران از جمله اتحادیه اروپا گفتند اگر تمدید نکنید همراهی نمی کنیم که تمدید کردند و الان باز دنبال بازنگری تا 29 تیرماه هستند که شنیدم آن را هم به تعویق انداختند. بالاخره به این راحتی نیست و این برجام همان طور که بارها گفته شده یک توافق بین المللی است و نه دوجانبه.

 

* با این حال چرا یکی از حرف های ثابت در این دو سال از سوی برخی این بوده که با برجام صنعت هسته ای متوقف شده است ؟

 

بله و جای تاسف این است که چرا برخی دوستان ما که مطلع اند و همه اطلاعات را دارند غلوآمیز می گویند ما صنعت هسته ای را واگذار کردیم و متوقف شد؟ اگر کمی وجدان داشته باشیم چگونه می توانیم چنین اظهارنظرهایی بکنیم؟ آیا چنین اظهاراتی خدای نکرده به مفهوم این نیست که مثلا در نظام جمهوری اسلامی ایران هیچ سازوکاری که منافع ملی را تامین کند وجود ندارد ؟ باید حواسشان باشد. من الان می گویم و بارها گفتم و گاهی به مزاح می کشند که فلانی قسم خورد البته حاضر نیستند دوباره ببینند که چه چیزی گفتم و قسم خوردم. من قسم یادکردم که آنچه در توان داشتیم سعی کردیم در بعد فنی عمل کنیم و آنچه کف خواسته ها و اختیارات تیم مذاکره کننده بود برای بنده در مذاکرات و اختیاراتی که به من داده شده بود محقق شود البته در حوزه های مختلف هنوز نمی توانم بگویم و این کف خواسته ها تصمیمات مسئولان بالای نظام بود ، اما باید در آینده این مصوبات منتشر شود تا بعد ببینند ما چه به دست آوردیم. تاریخ روشن می کند چون این مسائل ثبت شده و در زمان خودش مشخص می شود که چه دستاورد بزرگی بوده است. هنوز هم می گویم بر مبنای آن چیزی که به من تکلیف شده بود تا انجام دهم، به لطف الهی ، حمایت رهبری و رئیس جمهور و با اطمینان از این که ملت بزرگوار ایران به یقین می دانند چه کسانی خدمت می کنند ، با این اطمینان خاطر رفتیم و دستاوردهای مد نظر را به دست آوردیم.

 

* این دستاوردها چه بوده است ؟

 

الان تحقیق و توسعه ما برقرار است. الان رآکتور اراک ما فوق العاده عالی جلو می رود و از زمان مورد نظر جلوتریم. قرارداد اراک را به نحو احسن بستیم. یک سال بود که می گفتند چرا قرارداد بسته نمی شود؟ ما نمی خواهیم جزئیات را بگوییم اما افتخاری است که اراده ایران همچون برجام در قرارداد با چین هم محقق شد و آنچه می خواستیم در این قرارداد آوردیم. چینی ها یک هفته قبل بازنگری خود را انجام دادند که به لطف خدا جواب های آن ها بسیار به طرح ایران نزدیک بود . این همکاری فوق العاده است و آن چیزی که طرف ایرانی داده با بازنگری چینی ها یکسان بوده که من از این بابت از همکاران چینی و دولت چین تشکر می کنم. رآکتور جدید اراک یکی از مدرن ترین رآکتورهای تحقیقاتی خواهد بود در حالی که رآکتور قدیمی اراک را یک جوری تصویر می کردند که گویی قبلا ساخته شده بوده یا به زودی راه اندازی می شود در حالی که شرایط رآکتور قبلی به گونه ای بود که مدت زیادی طول می کشید تا راه اندازی شود و به همین خاطر وقتی بحث بازطراحی مطرح شد من به یکی از مسئولان عرض کردم این یک فرصت بسیار خوب برای ماست. به همین جهت یکی از مقامات عالی رتبه دستگاه اطلاعاتی رژیم صهیونیستی گفته بود که این چه توافقی بود که ایران همچنان از صنعت هسته ای برخوردار است و آن را در آستانه هر کاری که بخواهد بکند قرار دادید اگرچه ما طبق فتوای مقام معظم رهبری دنبال سلاح نیستیم .

 

* پس همچنان بعد از دوسال معتقد به نشاط در صنعت هسته ای هستید؟

 

به یقین. فناوری هسته ای ما همچنان با قدرت پیش می رود. جالب است که امروز کسی بحثی از این دو نیروگاه جدید در بوشهر نمی کند که بزرگ ترین پروژه صنعتی کشور است حتی در پروژه های نفت و گاز در عسلویه که جای عظیمی است و به تازگی قرارداد توتال را شاهد بودیم؛ حداکثر 5 میلیارد دلار سرمایه گذاری خارجی از سوی روسیه داشتیم در حالی که در بوشهر 10میلیارد دلار در 10 سال سرمایه گذاری خارجی داریم و تناقض با این گفته است که توقف صنعت هسته ای وجود دارد. وقتی مدرن سازی رآکتور اراک با سرعت و قدرت به جلو می رود و به یکی از پیشرفته ترین ها در دنیا بدل می گردد این یعنی توقف؟ ما شرکتی تاسیس کردیم در این زمینه که بیش از هزار نفر نیروی متخصص در آنجا کار می کنند و چنین شرکتی با تخصص عالی در دنیا هم کم نظیر است که شبانه روز کار می کنند ولی ساکت.

 

* این سکوت رسانه ای سازمان هم مسئله ای است که باید اصلاح شود چون اما و اگر هایی در برخی اذهان درباره مفید بودن برجام وجود دارد.

 

 قبول دارم سازمان انرژی اتمی خیلی اهل رسانه نبوده و البته چیز خوبی هم نیست ما هم باید از ابزار جدید رسانه در فضای مجازی بیشتر استفاده کنیم اما آن هایی که حقیقت را می دانند و باز انتقاد می کنند ما را اذیت می کنند. آنها حتی در دل خود نمی خواهند برجام به هم بخورد فقط می‌گویند کاش ما در این مسیر بودیم که حالا نشده و تقدیر الهی این نبوده در حالی که نباید ناراحت باشند چون ما در بستر کسب رضای خدا کار می کنیم و دنبال قهرمان سازی نباید باشیم. به جای صف آرایی مقابل هم باید به هم کمک کنیم و آنچه را به دست آمده قدر بدانیم.

 

*  البته مشکلاتی هم در جریان اجرای برجام داشتیم از جمله بدعهدی هایی در حوزه بانکی که خودتان هم در گذشته اشاره کرده بودید.

 

  ما نمی گوییم برجام هیچ نقصی ندارد. خود من اولین کسی بودم که گفتم بانک های بزرگ به خوبی با ما کار نمی کنند اما چرا نیمه پر لیوان را نمی بینند که کشتیرانی و صدور نفت و انتقال پول نفت و گشایش ال سی ها و گشایش های جدید و وام های فاینانسی که آمده و برخی چیزهای دیگر که در راه است و در آینده اعلام می شود را نمی بینند؟ خود بنده چوب این حرف را دو سال قبل خوردم ولی همین توتال که آمد و باید 5 میلیارد دلار بیاورد از هوا که پول نمی آید و باید بانک ها این سرمایه را منتقل کنند که نشان می دهد در این زمینه هم حرکت خوبی صورت گرفته است. من معتقدم این برجام را باید در حد خودش بدانیم. جمهوری اسلامی ایران با امکاناتی که داشته و ارشادات مقام معظم رهبری و حمایت رئیس جمهور و ملتش دستاورد قابل افتخاری داشته و نباید آن را خراب کرد. کشورهای دیگر دنبال تراشیدن دستاوردهای تصنعی هستند اما ما این دستاورد واقعی را تضعیف می کنیم.

 

* دولت جدید آمریکا اعلام کرده درباره اجرای برجام تا 29 تیرماه امسال تصمیم گیری می کند. واقعا اروپا ، روسیه و چین تا چه میزان حاضر به مقاومت در برابر خواسته های آمریکا در برجام هستند تا به هم نخورد؟

 

ما فرض می کنیم آمریکایی ها ناجوانمردانه و واضح برجام را به هم بزنند و اروپا و چین و روسیه هم نتوانند ایستادگی کنند حداقل این است که افکار عمومی دنیا می فهمد که ایران با منطق و انعطاف لازم آمد که مسئله را حل کند و طرف مقابل عمل نکرد. اگر برجام نبود ما در وضعیتی بودیم که افکارعمومی جهان را رسانه های آن ها به دست گرفته و دلیل واهی خود را جا انداخته بودند اما الان دیگر سخت است که افکارعمومی را برگردانند و زیر بار این رفتار غیرعاقلانه و منطقی نخواهند رفت.

 

* بر همین اساس در حوزه برگشت پذیری وضعیت ما نسبت به دو سال قبل چه تغییری داشته است ؟

 

در همین حد و به صورت سربسته بگویم که طرف مقابل می‌داند که شرایط ما در برگشت پذیری چگونه خواهد بود و برای همین نگران است. شما بدانید که وضعیت ما همانطور که در توسعه و همکاری های هسته ای افزایش چشمگیری داشته ، بازگشت پذیری ما هم اصلا قابل مقایسه با گذشته نیست و یک مورد را حضرت آقا فرمودند که ما در 1.5 سال چه اقداماتی می توانیم انجام دهیم.

[ad_2]

لینک منبع